Coca, waar ben je nou? Terug van weggeweest: Part I

Kelten zonder Grenzen - Le Chéile

Wat is het lang geleden sinds mijn laatste column! Soms gebeurt er heel veel van het leven tegelijk en is er weinig tijd en rust om nog extra dingen te doen. In mijn geval was het te druk om een keer per week rustig te gaan zitten en een column te schrijven. Maar…ik ben er weer! En vanaf nu weer met enige regelmaat en niet eens per kwartaal. Ondertussen is er natuurlijk heel wat gebeurd en ik neem jullie in vogelvlucht mee door mijn voorjaar en zomer…

Natuurlijk is de nieuwe cd van de Kelten zonder Grenzen uitgekomen! Dit keer geen dieren spotten, maar een Ierse titel: ‘Le Chéile’, dat betekent ‘samen’ en eigenlijk is precies dat ‘samen’ voor ons het belangrijkste van muziek maken. Uiteraard is het een prachtige cd geworden waar we apetrots op zijn! Ik vind deze cd echt weer een andere sfeer hebben (misschien meer sprookjesachtiger, maar ik vind het heel moeilijk om dat zelf onder woorden te brengen), terwijl hij toch de echte Kelten sound heeft (ja ja, hij bestaat, de echte kelten sound…hoe cool is dat?!). En te zien is CD II natuurlijk ook prachtig...maar het kan zijn dat ik een pietsje bevooroordeeld ben. Voor iedereen die heel benieuwd is…op Goed Folk is een van onze nieuwe tunes te horen geweest. Dus mocht je heel erg benieuwd zijn, neem dan even een kijkje op deze link.

En als je dan toch aan het rondneuzen bent op internet, kijk dan ook even op onze nieuwe website, want die is helemaal in stijl vernieuwd en gepimpt. Kelt-technisch zijn we helemaal up to date!

De release tijdens de Elf Fantasy Fair was bijzonder moment. Dat is het natuurlijk altijd…het is zo spannend om te zien hoe het publiek gaat reageren. Voor hetzelfde geld vinden ze alle nieuwe tunes gewoon vreselijk. Gelukkig voor ons…is de nieuwe cd een hit en krijgen we alleen maar complimentjes! Voor Lies en mij is Elfia altijd een beetje een thuiswedstrijd. We hebben namelijk allebei voor Elf Fantasy Magazine, in de winkel én voor het evenement gewerkt, dus dat blijft een vertrouwd gevoel geven. Het is altijd leuk om weer voor eventjes terug te zijn, maar dan in een andere rol. Bovendien was het weekend in Haarzuilens de aftrap voor een zomer lang buitenfestivals! En…mijn debuut op de trekzak. Het is nog een prille relatie, dus het blijft nog steeds een beetje spannend. Hoe goed je thuis ook hebt geoefend, op het podium is het altijd weer helemaal nieuw. Dat is het ding met podiumervaring: die kan je alleen maar opdoen op het podium. Maar zoals iedereen die een nieuw instrument ter hand neemt, ga ik gewoon dapper door en wordt het elke keer beter. En ik voel me zo episch stoer om een keer ‘los’ op het podium te staan en niet acht er een harp. Alleen al die ervaring is al het peentjes zweten vooraf meer dan waard!

Een van mijn privé hoogtepunten was een uitje met Gwen naar de Architects of Air. Dat is een soort springkussen/luchtkasteel, maar met de bedoeling dat je er in loopt in plaats van er op springt. De vormen van het pvc en de kleuren zorgen er voor dat je in een soort surrealistische wereld stapt. Op sokken loop je door een soort tunnelsysteem met om elke hoek weer nieuwe spectaculaire beelden. Er zijn een aantal kleine aaneengeschakelde koepeltjes, een grote koepel en ook een soort boomconstructie. In ieder geval: in deze unit, want er zijn er verschillende. Je mag er zo lang blijven als je wil en overal neer ploffen. Op je rug liggen en naar boven kijken was onze favoriet. Behalve bijzonder zachte kleuren heb je dan ook nog eens een ongewoon perspectief, waardoor je je nog verder verwijderd voelt van alles wat ‘normaal’ is. We hadden er misschien wel de hele dag kunnen rondlopen, maar helaas…werden we naar buiten gejaagd door een intens gebrek in het luchtkasteel aan een toilet. Dit was de eerste keer dat een van dit soort bijzondere luchtkastelen in Nederland neerdaalde. Ik kan iedereen met klem aanraden om de website in de gaten te houden en zeker de moeite nemen om dit fenomeen te gaan bezoeken, want het is echt heel mooi en indrukwekkend en geweldig en en en…ik ben fan.

Architects of Air

Samen met Orfest kwam het prachtige zomerweer…warm, zonnig en een koel briesje: we hadden het gevoel dat we dit jaar de hoofdprijs hadden gewonnen als het gaat om ideale omstandigheden voor een festival! Goede bands, lekker bier en een meer dan geweldige sfeer…en dat ook nog eens voor het eerst twee dagen lang! Natuurlijk waren er allemaal hikjes waar we voor het eerst tegen aan liepen, maar dankzij ons geweldige team liep alles eigenlijk zo goed als vlekkeloos. Ik heb de hele Orfest-periode met een grote glimlach rondgelopen: het was weer een puik feestje! Ons eigen optreden was wel een beetje spannend, want eigenlijk waren we nog volop aan het organiseren en het is dan heel moeilijk om opeens te schakelen. Aan de andere kant: het is wel super leuk om op je eigen festival te spelen…

Ik vond het zelf super leuk dat Snaarmaarwaar kwam spelen, want dat is echt een van mijn favoriete bands. Hoe die mannen kunnen swingen en een heel diverse set kunnen brengen met alleen maar gitaarachtigen vind ik een groot wonder! En het mooiste was dat zij  net op een wat rustiger moment speelden, dus ik heb ook nog eventjes kunnen kijken en zelfs een klein dansje kunnen wagen…gekkenhuis!

De grote verrassing van het festival was Hiks, een band vol vrolijke Bretonnen. Communicatie om half acht ’s morgens in het Frans-nederlands ging niet per se heel soepel, maar een universeel woord als ‘koffie?’ maakt alles goed. Zij waren de afsluitende band van Orfest 2013 en de energie spatte van het podium af! Iedereen wist opeens nieuwe restjes energie uit verborgen plekken te peuteren om alle woeste Bretonse, trance-achtige dansen mee te doen. Ik moet zeggen dat wij als organisatie toen wel met het allerbeste gevoel mogelijk een mooi festival konden afsluiten!

En met die mooie herinnering sluit ik deze week af. Omdat ik zo veel te vertellen heb (en niets half wil doen), komt volgende keer de rest van mijn zomer…dus stay tuned!

Advertentie

Tags: 

Coca