Coca, waar ben je nou? Muziek!!! En Steampunk, Vampieren en Theatersport

Oefenen met de Dutch Lemmings

Emporium Vernesque was leuk!!! Overdag waren er vooral kraampjes, workshops en wedstrijden en in de avond kwamen de bands en acts op het podium. Ik stond bij de infostand om de bezoekers te voorzien van informatie en goodie bags. Daardoor heb ik het grootste gedeelte van het dagprogramma gemist, want dat was beneden. Maar toch zat de sfeer er al helemaal in!

Ongeveer toen het avondprogramma begon arriveerden de Ball Noirs en verruilde ik mijn steampunkige accenten voor mijn ball noirige accenten en verhuisde ik van de info naar de merch van Ball Noir. Het eerste wat ik zag was dat er een felroze glittertjes drumstel met sterren werd opgebouwd. Wauw! Zoiets heb ik nog nooit gezien! Zeker niet als de bijbehorende drummer een matchend outfitje heeft.

Het was geweldig om al die prachtige mensen te zien. Steampunk levert toch wel heel erg mooie beelden op! Ik had heus wel een beetje mijn best gedaan, maar voelde me zwaar underdressed…volgende keer wil ik ook een korsetje en een hoedje en iets met een kettinkje er aan!

Vervolgens was het tijd om naar Breaking Dawn part II te gaan…ik heb alle films met dezelfde vrienden gezien en we zijn er van overtuigd dat Robin altijd de enige heteroman van boven de 16 is. Al viel dat dit keer wel mee! We lokken hem altijd door te zeggen dat er dit keer écht meer sex en geweld in de film zit…en het werkt! Al denk ik dat hij mee vooral mee gaat omdat wij dat zo leuk vinden, toch was hij dit keer zeker in de tweede helft een stuk rustiger dan anders. Hij heeft niet één keer ‘oh Christ’ geroepen. Ik vond het een leuke film, met een onverwachte twist. Maar het blijft natuurlijk ook gewoon onvervalst tienerdrama en daar moet je van houden…

Voor iedereen die na haar reactie op de trailer benieuwd was of ze na het zien van de echte film zou ontploffen…

Daarna stond Enschede op het programma voor een optreden met Violet. Voor het eerst weer met Wendy! Hester en ik hebben een super leuke tijd gehad met onze lieve gastmuzikanten en hebben ze natuurlijk gemist, maar het was ook weer heel fijn en vertrouwd om met Wendy te spelen. Na een eindeloze file kwamen we eindelijk in Enschede aan op de campus. Voor ons bekend terrein, want daar is al een paar jaar een dansstage georganiseerd. Nu waren we er voor het Nederlands Studenten Kampioenschap Theatersport. Wij zorgden voor een dansinstructie en een avond vol muziek. Ik had een dubbel gevoel: balfolk op een plek waar ik vaker heb gespeeld, maar dan met een compleet andere groep mensen! Gelukkig waren het hele leuke mensen en werd er aan alle kanten enthousiast mee gedanst. Nieuwe mensen geven weer zo’n nieuw soort energie…ik heb het nog nooit meegemaakt dat er na een jig heel hard werd geroepen ‘mar die nog een keer? Nu kunnen we het eindelijk!’.

Er is echt niets dat niet vreselijk is aan de belastingen. Er zijn zo veel leuke kanten aan een baan als muzikant, maar die belastingen? Brrr…Lies en ik hebben dapper en verwoed een dag lang ons helemaal suf gerekend, geteld, uitgezocht en in tabelletjes gestopt en we denken dat we er nu bijna uit zijn. Maar man! Wat! Een! Worsteling! Gatver! Maar goed, de aanhouder wint en na al ons harde werk hebben we nu ook 2012 bijna af én allemaal handige dingen voor 2013 bedacht, zodat we dit volgend jaar iets soepeler kunnen doen. En ondertussen zijn we ook al plannen aan het maken voor de zomer…we staan nu op een heel spannend punt: we kunnen alle kanten op! Wat zullen we eens gaan doen met de Kelten? In ieder geval heel veel muziek maken, want van al dat cijferwerk worden we altijd een beetje droevig en rebels.

Dit weekend stapte ik weer in de trein naar het Oosten, maar dit keer voor een optreden met Hermine van de Verhalenkoffer. Ze vertelt verhalen van Isabel Allende en ik begeleid haar. Dat is weer zo anders om te doen. Met mijn bands ben je met elkaar altijd heel erg gericht op het publiek, op naar buiten, mensen bereiken. Dit voelt voor mij heel anders. Ondertussen ken ik de verhalen natuurlijk erg goed, maar toch zijn ze altijd een beetje anders en dan wordt mijn spel ook een beetje anders. Ik probeer mee te gaan in haar stemming en meestal lukt me dat aardig, maar het betekent wel heel veel opletten en concentratie. Ik vergeet soms bijna dat er nog meer publiek zit!

Tenslotte heb ik het weekend afgesloten met een Lemmings repetitie. De Midwinterfair komt er aan en we gaan speciaal voor deze tiende editie een set met kersttunes spelen! De drie Lady Lemmings zijn alle drie dol op kerstliedjes, dus we hadden binnen no time een enorme lijst…we hebben er zin in!!! Nu nog bedenken of glitterende kerstballen, Rudolf  haarbeugels en sokken met kerstbomen too much zijn…

Ik heb een geweldige tijd gehad tussen alle spellen rondom het Spellenspektakel, maar ik geniet nu met volle teugen van alle muziek, bandgenoten en optredens! Loving life!!!

Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet, de Dutch Lemmings & Substantial Sorrow en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa.

Advertentie

Tags: 

Coca