Coca, waar ben je nou? Happy End of the World, Happy New Year and Happy New Album!

Kelten zonder Grenzen

Kogels zijn door kerken, planningen zijn gemaakt en deadlines staan met een rode pen op onze kalender…want deze maand duiken Lies en ik de studio in om onze nieuwe Kelten zonder Grenzen cd op te nemen!!! Terwijl we eigenlijk moesten vergaderen over serieuze zaken, belandden we achter onze instrumenten en werden we opeens gegrepen door een vlaag van inspiratie. Bam! Opeens drie nieuwe tunes af! (Voor alle niet-muzikanten: dat is heel veel voor een dag, laat staan een middag!) Na de Midwinterfair zijn we er echt voor gaan zitten en zijn we als een dolle aan de slag gegaan: extra nieuwe nummers schrijven, wat minder nieuwe nummers nog eens onder de loep leggen en een begin van het artwork…

Het is geweldig om zo’n creatieve vibe aan het einde van het jaar te hebben, want december is toch altijd al een feestmaand met al die feestdagen. Dus terwijl Sinterklaas over de daken heen hobbelde, wij lekker bij een vuurtje zaten tijdens het Einde van de Wereld (die toch níet verging) en er bergen vol oliebollen en mega lange sterretjes voorbij kwamen…waren wij elke vrije minuut aan het werk. Super leuk, maar het was ook wel een extreem drukke tijd zo alles bij elkaar. Vandaar ook mijn lange stilte.

Ondertussen hebben we ook nog een filmpje opgenomen! Het is zo jammer dat je je lievelingsliedjes eigenlijk nooit mag opgenomen…dus helemaal gegrepen door The Hobbit en de tijd van het jaar vertrokken Lies en ik met onze harpen naar het voorhuis. Het leek een prachtplan om met twee harpen voor een haardvuurtje een filmpje op te nemen. Maar vuurtjes zijn warm; vooral als het vuur zo hoog mogelijk moet zijn omdat het er dan mooier uit ziet. Helaas geeft een haarvuurtje niet heel veel licht, dus toen kwamen er honderd bouwlampen bij. Bouwlampen zijn ook warm. Vervolgens maakten een miljoen kaarsen het sfeertje helemaal af. Heel veel kaarsen zijn ook warm. Natuurlijk hadden we ook nog gezellige truien aan, want dat past beter bij dat warme winter sfeertje dan een mini-jurkje. En truien zijn óók warm!!! Kortom het was net een sauna, maar wel heel knus en het meest hartverwarmende was het feit dat al onze vrienden kwamen helpen, meedenken…en meezweten.

Dus dat was mijn december: heel vurig, vol inspiratie en vrienden. En nu is het 2013, het jaar waarin alles goed komt! Normaal voelt januari altijd als een grijzige periode, maar dit keer wordt het een super spannende tijd. We hebben alle muziek, arrangementen en het grootste gedeelte van de fysieke cd af…maar nu moet het allemaal nog echt worden. We zijn nu nog heel veel aan het doorspelen en instuderen. De laatste puntjes op de i voor het echte opnemen. Daarna gebeurt er heel veel waar we zelf niet zo veel aan kunnen doen, zoals mixen en masteren en het artwork in de templates gieten.

En daarna barst het allemaal los! Opnemen, mixen, masteren; artwork en teksten definitief en dan alles opsturen en heel ongeduldig wachten op een groot pakketje. Maar dat is allemaal nog heel ver weg. Nu is het tijd om thuis zelf te studeren, na te denken over solo’s en te zorgen dat we helemaal voorbereid zijn als we eenmaal achter de microfoons worden gezet. Oef, als ik er zo over na denk, krijg ik toch al een beetje kriebels en bibbers…opnemen is heel spannend en leuk en intens en confronterend. Dus heel erg eng en heel erg leuk en als je dan uiteindelijk een echte cd in je handjes hebt…woeste vreugde!!!

En in januari? Tijd om het nieuwe jaar te beginnen met een goed feestje! Dus na een woeste sushi- en tutsessie gingen we in onze mooiste vintage jurkjes, hoedjes en bloemen naar Tivoli voor het Burlesque Circus. Een avond waarin je mee terug in de tijd wordt genomen met vrolijke muziek, prachtige burleqsque acts (zelfs eentje in een megagroot champagne glas!) en echte barbier. Ik ben nog nooit zo jaloers geweest dat ik geen man ben! Het hele scheerproces zag er zo fijn uit en het rook goed en volgens Robin (de enige man in ons gezelschap, dus de enige die in de stoel van de barbier plaats kon nemen) was zijn kin in een eeuwigheid niet zo zacht geweest. Het mannelijke equivalent van dames rituelen…

Zo. Dan is nu de tijd van de woeste arbeid weer aangebroken. Ik ben super blij dat de wereld toch maar niet is vergaan (al viel een paar dagen later de stroom een paar uur lang uit en hebben we toch extra opgelet of we geen bazuingeschal en ruiters hoorden…je weet maar nooit! Die Maya’s hadden zich nog best wel eens kunnen hebben verteld). Ik ben super blij dat het nieuwe jaar is begonnen en dat we met frisse moed het avontuur weer aangaan en tenslotte ben ik super blij dat er weer een nieuwe Kelten zonder Grenzen cd komt. Daar waren we zó heel erg aan toe!

Maar hoe zou die cd nou gaan heten? Dat lijkt de vraag te zijn die veel mensen bezig houdt, maar wij zeggen natuurlijk niks…

Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, speelt in de bands Kelten zonder Grenzen, Violet, de Dutch Lemmings & Substantial Sorrow en is betrokken bij de organisatie van meerdere festivals. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa.

Advertentie

Tags: 

Coca