Coca, waar ben je nou? Hoestdrank, neusspray en antigrippine

Coca Román

Eigenlijk kon ik er vergif op in nemen: ik was heel trots dat ik vorig weekend veel tijd voor mezelf had genomen en dat ik in deze week veel rustpunten had weten te plannen. Tja, bij zo veel ontspanning gaat het natuurlijk mis…griep. Het begon met een beetje keelpijn, al kan dat natuurlijk ook van te veel roken komen, maar dat verklaart het gesnotter dan weer niet.

Toen ik hoofdpijn op voelde komen en mijn gewrichten op onverklaarbare wijze pijn gingen doen, was het plaatje compleet: griep. Uiteraard kwam ik er pas achter dat het toch echt meer was dan een gewone verkoudheid toen ik al met een harp op mijn rug onderweg was naar een repetitie. Zucht.

Nou ja, griep hoort er af en toe bij. Niks aan te doen. Als ik ziek ben, wil ik het liefste alleen zijn. Ik houd niet van jutterende mensen om me heen die het allemaal goed bedoelen. Ik vind het ontzettend lief dat ze me willen helpen, maar aan die intentie heb ik echt meer dan genoeg…ik wil lekker alleen in mijn ei hangen. Op het moment dat ik weer behoefte krijg aan mensen en wil dreinen over het ziek zijn, dan ben ik al weer bijna beter. Nog een minpunt is dat alles altijd meteen op mijn longen slaat, dus ik klink dan meteen als een oud rochelend trabantje… {readmorelink}Lees meer...{/readmorelink}

Kan je dan wel ziek zijn? Natuurlijk! Niemand is onmisbaar…en dat is maar goed ook! Vroeger heb ik me wel eens onmisbaar gevoeld en dat leidde tot een prachtige bijna-burned-out. En dat spel hoef ik zeer zeker niet nog eens te herhalen. Gelukkig lag ik nu niet met 40 graden koorts in bed, dus ik kon nog allemaal regeldingen doen. Niet zo snel en soepel als anders, maar toch! Nu Lies met zwangerschapsverlof is, neem ik een aantal regeldingen van haar over.

In de eerste plaats de Midwinterfair in het Archeon. Daar spelen we twee dagen met de Kelten zonder Grenzen in een spannende nieuwe bezetting, want we hebben twee inval-Kelten in plaats van een Lies. We hebben alles voorbereid en nu is het moment om zelf alles in te studeren en nog een paar keer samen te repeteren. We hebben met beide invallers de eerste repetitie achter de rug en het ziet er veelbelovend uit. Heel grappig om dit nu van deze kant mee te maken. Bij Ball Noir was ik de invalharp en nu ben ik andere invallers aan het inwerken. Bovendien ga ik nu opeens weer op een heel andere manier naar onze eigen muziek luisteren.

Mijn Ball Noir avontuur is trouwens nog niet voorbij. Het tweede regelding is namelijk de editie speciale kersteditie van de Balfolk Fantasy Night. De Kelten spelen daar niet, maar Ball Noir wel!!! Dus Fieke en ik hijsen ons weer in de (kerstige) metal outfits om samen een waardige Lies te vormen. Behalve het meespelen, valt het regelen van de laatste losse eindjes nu ook onder mijn verantwoordelijkheid. Stiekem houd ik wel van regeldingen, hoor! Fijn lijstjes maken en afstrepen en dat alles dan uiteindelijk soepel loopt…

Gelukkig was ik dit weekend genoeg opgeknapt om naar Breaking Dawn, part I, te gaan! Ik ben ooit voor iets voor Elf Fantasy de boeken gaan lezen en ook al had ik van te voren besloten dat ik ze stom vond, was ik meteen gegrepen. Ik heb de boeken echt verslonden en toen nog een paar keer herlezen. De films vond ik een beetje lame en helemaal niet passen bij mijn eigen beeld van de boeken. Bovendien hielp het niet dat de bioscoopzalen vol zaten met rellende tieners…Ik moet zeggen dat ik deze film van de hele serie tot nu toe echt het leukste vind; hij blijft heel dicht bij het boek en dat vind ik toch het leukste. En Charlie is geweldig!!! Ik ben fan van zijn speech op de bruiloft…

Coca Román heeft Keltische talen en cultuur gestudeerd, is onderdeel van Kelten zonder Grenzen, Violet en heeft bij meerdere festivals helpen organiseren. In 'Coca, waar ben je nou?' vertelt ze over de gebeurtenissen tijdens haar reizen door Nederland en Europa.

Advertentie

Tags: 

Coca